NAGPANGGAP NA TINDERANG PULUBI SA PALENGKE UPANG HULIHIN

NAGPANGGAP NA TINDERANG PULUBI SA PALENGKE UPANG HULIHIN ANG MGA KOTONGERONG PULIS—NGUNIT NANG KALADKARIN SIYA SA PRESINTO, NABUNYAG ANG TUNAY NIYANG POSISYON AT ANG KAKILAKILABOT NA SIKRETO NG KANYANG SARILING CHIEF OF STAFF TUNGKOL SA KANYANG NAWAWALANG AMA!

Ako si Isabelle Valderama, dalawampu’t apat (24) na taong gulang. Ako ang pinakabatang Gobernadora sa buong probinsya. Umupo ako sa pwesto matapos misteryosong mawala ang aking ama, ang dating Gobernador na si Roberto Valderama, limang taon na ang nakalipas. Hanggang ngayon, hindi pa rin natatagpuan ang kanyang katawan.

Sa loob ng limang taon, ang naging katuwang ko, tagapayo, at itinuring kong pangalawang ama ay si Arturo (55), ang Chief of Staff at matalik na kaibigan ng aking Papa. Siya ang gumabay sa akin. Siya ang naging pamilya ko.

Ngunit hindi ko alam, ang pinakapinagkakatiwalaan kong tao ay siya palang ahas na matagal nang nakapulupot sa aking leeg.

Nitong mga nakaraang linggo, nakakatanggap ako ng mga patagong reklamo mula sa mga mahihirap na tindero sa pampublikong palengke. Ayon sa kanila, may isang sindikato ng mga pulis na nangongotong at nananakit kung hindi sila magbibigay ng “protection money.” Nang iutos ko kay Arturo na imbestigahan ito, sinabi niyang gawa-gawa lamang daw ito ng mga kalaban namin sa pulitika.

Dahil hindi ako mapakali, nagdesisyon akong gumawa ng sariling hakbang. Walang bodyguards. Walang media.

Isang madaling araw, nagsuot ako ng punit-punit na duster, pinahiran ko ng uling at dumi ang aking mukha, at nagsuot ng isang malaking lumang sombrero na tumatakip sa aking buhok at mga mata. Naglatag ako ng isang sako sa gilid ng bangketa sa palengke at nagbenta ng ilang kilong kamatis.

Eksaktong alas-otso ng umaga, dumating ang kinatatakutan ng lahat.

Tatlong pulis na pinangungunahan ni SPO3 Tomas (45), isang mayabang at matabang pulis, ang nag-ikot. Bawat madaanan nilang pwesto ay kinukuhaan nila ng limang daang piso (₱500). Ang mga walang maibigay ay sinisipa nila ang mga paninda!

Huminto si Tomas sa tapat ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may pandidiri.

“Hoy, baguhan! Nasaan ang butaw mo? Limang daan, bilis!” bulyaw niya habang pinipitik ang kanyang batuta sa kamay niya.

Yumuko ako at nanginginig na sumagot. “S-Sir… wala po akong benta. Kararating ko lang po. Bigyan niyo po ako ng oras…”

“Walang oras-oras dito!” sigaw ni Tomas. Puno ng poot niyang sinipa ang basket ko! Nagulong ang mga kamatis ko sa putikan. “Kapag hindi ka nagbayad, ibig sabihin rebelde ka! Dakpin ang babaeng ‘yan! Dalhin sa presinto para matuto!”

Bago pa man ako makapalag, marahas na hinawakan ng dalawang pulis ang mga braso ko at kinaladkad ako papasok sa kanilang patrol car. Umiiyak at naaawa ang mga kapwa ko tindero, ngunit wala silang magawa sa takot. Hindi nila alam, ito eksakto ang plano ko.

Ang Presinto at ang Pagdating ng “Boss”

Pagdating sa presinto, itinulak nila ako sa isang madilim at maruming selda. Nakaupo si Tomas sa kanyang mesa, kumakain ng lechon na ninakaw nila mula sa palengke, habang pinagtatawanan ako.

“Matapang ka ha? Titingnan natin kung hanggang saan ang tapang mo kapag dumating ang Boss namin,” nakangising banta ni Tomas. “Isang tawag ko lang sa kanya, pwede kang mawala na parang bula sa probinsyang ito.”

Kinuha niya ang kanyang cellphone at tumawag. “Boss, may pasaway na tindera rito sa palengke. Hindi nagbabayad, nagmamatigas pa… Opo, Boss. Hihintayin po namin kayo.”

Makalipas ang tatlumpung minuto, isang pamilyar at napakagarbong itim na SUV ang pumarada sa labas ng presinto. Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Pamilyar ang sasakyang iyon.

Bumukas ang pinto ng presinto. At nang makita ko kung sino ang pumasok, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Parang pinunit ang puso ko sa isang libong piraso.

Nakatayo roon si Arturo, ang aking Chief of Staff, ang taong itinuring kong pangalawang ama! Nakasuot siya ng mamahaling suit, nakangisi, at binigyan ng makapal na sobre ng pera ng mga pulis bilang “bahagi” niya sa kotong!

“Bakit niyo ba ako pinapunta rito para lang sa isang patay-gutom na tindera, Tomas?” naiinis na tanong ni Arturo habang inaayos ang kanyang relo. “Alam niyo bang marami akong ginagawa sa Kapitolyo? Kailangan kong bantayan ang batang Gobernadora na ‘yon bago pa makialam sa mga operasyon natin!”

“Sorry, Boss Arturo. Gusto lang po naming ipakita na walang pwedeng sumuway sa batas ninyo,” sipsip na sagot ni Tomas.

Lumapit si Arturo sa selda kung saan ako nakayuko at nakatago ang mukha sa ilalim ng sombrero.

Tinitigan niya ako nang may matinding pandidiri.

“Pakinggan mo akong mabuti, basurang tindera,” malamig at malupit na sabi ni Arturo. “Sa probinsyang ito, ako ang batas. Kinokontrol ko ang palengke, ang kapulisan, at maging ang tangang Gobernadora! Inakala ng lahat si Isabelle ang namumuno, pero isa lamang siyang manika sa mga kamay ko!”

Nanginginig ang buong katawan ko, hindi sa takot, kundi sa matinding poot at pagtatraydor.

Tumawa si Arturo, isang tawang puno ng kasamaan. “Wag kang mag-alala, hindi ka nag-iisa. Ganyan din ang nangyari sa dating Gobernador na si Roberto Valderama. Nang subukan niyang imbestigahan ang sindikato ko… ipinakidnap ko siya at ikinulong sa abandonadong pabrika sa kabilang bayan hanggang sa mabulok siya roon! Walang pwedeng humarang sa akin!”

Nanlaki ang mga mata ko. Tumigil ang paghinga ko. Ang aking ama… hindi siya namatay sa aksidente! Ikinulong siya ng mismong halimaw na nasa harapan ko!

Inasahan ba ni Arturo na iiyak ako at magmamakaawa? Inasahan ba niyang mananatili akong isang walang-boses na tindera?

Dahan-dahan akong tumayo mula sa malamig na sahig. Tumaas ang aking paningin. Itinaas ko ang aking mga kamay, tinanggal ang malaking lumang sombrero, at kumuha ng wet wipes mula sa aking bulsa upang punasan ang dumi sa aking mukha.

Humarap ako sa kanila, nakatayo nang tuwid, at puno ng nakakamatay na awtoridad.

Nang makita nila ang pamilyar kong mukha, namatay ang lahat ng halakhak sa presinto. Tila bumagsak ang kalangitan sa loob ng maliit na kwarto.

Nalaglag ang panga ni Tomas. Nabitiwan ng ibang pulis ang hawak nilang kape.

At si Arturo? Namutla siya na parang inubusan ng dugo. Nanginginig ang kanyang mga tuhod habang nakatitig sa akin.

“G-Gov. Isabelle…?” garalgal at hindi makapaniwalang usal ni Arturo.

Isang napakalamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

“Hello, Tito Arturo,” dumadagundong kong bati na yumanig sa buong presinto. “Maganda ba ang pamamalakad mo sa likod ko?”

“G-Gov… m-mali po ang narinig ninyo! N-Nagbibiro lang po ako!” natatarantang palusot ni Arturo, pinagpapawisan ng malamig at pilit na umaatras. “Tomas, buksan niyo ang selda! Bilis!”

“Huwag kayong gagalaw!” matigas kong utos na nagpapanigas sa mga pulis.

Nakangisi kong inilabas ang isang maliit na button camera na nakakabit sa butones ng duster ko, at isang hidden microphone sa ilalim ng aking kwelyo.

“Hindi ko alam kung alam mo ang tungkol sa modernong teknolohiya, Arturo,” malamig kong anunsyo. “Pero ang buong pag-uusap natin, kasama ang pag-amin mo sa ginawa mo sa ama ko, ay naka-live broadcast ngayon nang diretso sa opisina ng National Bureau of Investigation (NBI) Headquarters sa Maynila.”

Saktong pagkasabi ko noon, isang malakas na pagbagsak ng pinto ang umalingawngaw!

Binasag ng mga heavily-armed na NBI Agents at SWAT team ang salamin ng presinto! Pinasok nila ang gusali, nakatutok ang mga assault rifles sa lahat ng mga tiwaling pulis at kay Arturo!

“NBI! Drop your weapons! Dapa sa sahig!” sigaw ng mga ahente.

Nagkagulo ang mga pulis. Nagsisigaw si Tomas habang walang-awang idinadapa sa sahig at pinoposasan. Si Arturo ay nanghina at napaluhod, umiiyak at nanginginig sa matinding takot.

Mabilis na binuksan ng kapitan ng NBI ang selda ko at maingat akong inalalayan palabas.

Gumapang si Arturo palapit sa akin, pilit na inaabot ang aking sapatos. “Isabelle! Anak! Parang awa mo na! Ako ang nagpalaki sa’yo! Pamilya tayo! Patawarin mo ako!”

Umatras ako at tinitigan siya nang may matinding pandidiri.

“Hindi pagmamahal ang tawag sa pag-aalaga sa isang bata habang pinapatay mo ang kanyang ama,” malupit at malamig kong hatol. “Ginawa mo akong bulag sa loob ng limang taon. Ngayon, pagbabayaran mo ang bawat patak ng luha ng mga inosenteng tinderong ninakawan mo, at ang limang taong inagaw mo sa pamilya ko.”

Tumingin ako sa mga ahente. “Dalhin niyo na ang halimaw na ‘yan. At ihanda niyo ang rescue team. Papunta tayo sa abandonadong pabrika sa kabilang bayan. Susunduin ko na ang Papa ko.”

Habang kinakaladkad ang humahagulgol at nagmamakaawang si Arturo at ang mga tiwaling pulis palabas, huminga ako nang malalim. Napatunayan ko na ang isang tunay na lider ay hindi laging nakaupo sa palasyo; minsan, kailangan mong maglakad sa putikan, magpanggap na mahina, upang sa pagtayo mo, lulunurin mo ang mga traydor sa sarili nilang kasakiman!